De lange weg naar de PCT; Permit-day en Visumaanvraag

30-12-2021

Aantal dagen onderweg

  • Totale voortgang 0% 0%

Totaal aantal kilometers

De lange weg naar de PCT; Permint-day en visumaanvraag

Op 9 november 2021 was het permit day. De dag waarop de startbewijzen voor het volgende seizoen worden verdeelt. Wij zaten op vier computers en twee telefoons klaar om ons startbewijs te bemachtigen. Het werd 28 april 2022. Een perfecte startdatum voor de korte versie die we zouden gaan lopen. We boekten tickets en maakten reisplannen voor in Canada. De voorpret was begonnen want ook de grenzen waren weer open voor Europeanen.

Via een vriend van ons kwam ons ter oren dat de ambassade in Berlijn al weer afspraken toestond om visa uit te geven. Op goed geluk bekeken we de website en kwamen tot de conclusie dat dat klopte. We betaalden € 144,- per persoon voor een nieuwe afspraak daar en konden plots op 1 december in Berlijn een visum aanvraag doen!

Binnen no-time vroegen we vrij voor die dag, boekten we treintickets naar Berlijn en zochten we een hotel voor een nacht. Op dinsdagavond zaten we met al onze papieren in de ICE op weg naar Berlijn. We waren best zenuwachtig want we hadden veel verschrikkelijke verhalen gehoord over de aanvraag. ‘Zorg dat je papieren bij je hebt waarmee je kunt bewijzen dat je niet in de VS wilt blijven. Dat je geld genoeg hebt, dat je een huis hebt, een baan, etc. etc.’ We hadden een enorme stapel papier uitgeprint omdat telefoons ten strengste verboden zijn in de ambassade.

Midden in de nachten checkten we in bij het hotel en nerveus vielen we in slaap. We konden het nog steeds niet geloven. De volgende morgen moesten we op de ouderwetse manier de ambassade zien te vinden. Kijken op de kaarten die in de bushokjes en metrostations hingen. Rond kwart voor 10 stonden we bij de ambassade. We waren duidelijk niet de enige. Er stond een behoorlijke rij voor de ingang en we werden steeds per drie binnengelaten. Eerst langs de beveiliging en uiteindelijk binnen.

Eenmaal in de rij stonden we beiden te rillen en we wisten niet goed of dat van de kou of van de zenuwen kwam. Het was te mooi om waar te zijn, maar we stonden er wel. En welke reden zouden ze hebben om ons af te wijzen? Er spookte van alles door onze hoofden. Tegelijkertijd hadden we ook niet veel meer te verliezen. We hadden het idee eigenlijk al min of meer uit ons hoofd gezet.

Het interview stelde niet veel voor. Een aardige jonge dame vroeg ons waarom we in Berlijn een aanvraag deden, maar vulde zelf het antwoord al in. ‘’Omdat Amsterdam nog niets doet zeker?’’ ‘’En waarom willen jullie een B2 en gaan jullie niet op een ESTA?’’ Toen we vertelden dat we de PCT wilden gaan lopen moest ze lachen. ‘’Dat kamperen zou echt niets voor mij zijn. Ik houd wel van de bergen hoor, maar in een tentje slapen, dat is niks voor mij.’’ Ze tikte wat op haar toetsenbord, vroeg onze paspoort en sprak de legendarische woorden; ‘’Youre visum is approved. It’ll be send to you in two weeks. Have a great trip.’’ Voor we het wisten stonden we buiten. We hadden een visum! We konden tóch de hele tocht lopen!

Een paar dagen later werd het bij vrienden van vrienden vlak over de grens bij Nijmegen afgeleverd. Vol ongeloof bladerden we door onze paspoorten. Het zat er echt in, het visum dat ons toegang zou geven tot de VS!

Verhalen van onderweg