Laat het avontuur maar komen

01-07-2020
  • Totale voortgang 0% 0%

Over hoe het avontuur zich aandient

Het avontuur dient zich aan in de vorm van een rusteloosheid. Zittend op de bank lijken de muren op me af te komen en grijpt mijn bezit me naar mijn keel. Ik heb veel te veel spullen en dat benauwt me. De boeken in de kast heb ik allemaal gelezen, maar van meer dan de helft weet ik al niet meer waar ze over gaan. Mijn kledingkast puilt uit maar ik heb niets om aan te trekken en Netflix probeert me wanhopig aan het kijken te krijgen, maar er is niets dat me interesseert. Ik voel de vervreemding met de minuut groter worden en weet me geen raad met dat gevoel. Er roert zich iets in mij dat ik alleen maar kan plaatsen als de drang naar een nieuw avontuur. De drang naar vrijheid en zorgeloosheid. Ik moet weer op pad.

Al heel lang worstel ik met de tegenstelling tussen het willen leiden van een rustig contemplatief leven waarin ik innerlijke rust heb gevonden en volmaakt gelukkig ben doordat ik van mezelf houd, en een leven waarin ik in de fysieke wereld dingen neerzet. Een boek schrijf, prachtige en inspirerende lessen geef, lezingen geef en mezelf nuttig maak in de maatschappij. Het is een tweestrijd waarvan ik weet dat die niet echt is en dat ik, als ik dat wil, ze beiden kan hebben. Ze hoeven elkaar niet uit te sluiten, maar zo zit dat wel in mijn hoofd. En dat hoofd, daar kom ik niet zomaar uit.

De idee├źn schieten als bliksemschichten door mijn gedachten en ik kan ze amper bijhouden. Ik bedenk manieren hoe ik met zo min mogelijk spullen kan leven, maar ben tegelijkertijd op Funda naar huizen aan het zoeken. Ik wil graag mijn garderobe versimpelen, maar in plaats van dingen weg te gooien zoek ik online naar een stijl die bij me past en zoek ik alleen maar meer kleding. Op het moment dat ik besluit weer dagelijks te mediteren om meer focus te krijgen, grijp ik naar mijn telefoon op zoek naar afleiding. Dit gaat de hele dag door. En steeds als ik mezelf hierop betrap, voel ik de onrust groeien. Futloos en passief plof ik dan op de bank en pak mijn telefoon in de hoop daar voldoening te vinden. Tevergeefs. Daar wordt ik geconfronteerd met mensen die hun passie wel gevonden lijken te hebben in de meest willekeurige zaken. In het barbecue├źn, in het maken van een knikkerbaan, in het wandelen, fietsen of in een kampeerbus rondrijden. Zij hebben het leven waar ik alleen maar van kan dromen. En voor ik het weet ben ik uren filmpjes aan het kijken.

Dat is het moment waarop ik me besef dat een weekendje weg niet meer genoeg is, maar dat ik een grotere tocht nodig heb. Een wandeltocht die me de tijd geeft na te denken. Te reflecteren op waar ik sta en waar ik eigenlijk heen wil. De eerste dagen loop ik mezelf dan helemaal in de knoop omdat ik te geforceerd structuur wil krijgen in mijn gedachten. Dan slaap ik een paar nachten slecht en begint mijn lichaam te protesteren. Uiteindelijk ben ik dan uitgeput, zowel fysiek als mentaal en dan komt er ruimte.

De dagen daarna gaan er dan langzaam zaken op hun plek vallen en dienen de antwoorden zich als vanzelf bij me aan. Dat is de kracht van het lopen. Boeken zijn erover volgeschreven en ik weet precies hoe het gaat. Gewoon de ene voet voor de andere en gedachten op de maat van je stappen binnen laten komen en weer laten verdwijnen. Dat proces bepaalt de duur van de tocht. Soms is het binnen een paar dagen klaar, soms moet er weken voor gelopen worden. Je weet wat je wilt, maar je weet nooit wat je krijgt. Dat is het mooie van onderweg zijn. Als je open staat voor antwoorden, dan komen ze, vaak op de meest verrassende momenten. Ik weet het, want zo gaat het altijd. Ook nu ben ik er klaar voor. Laat het avontuur maar komen!