De oevers van de Rijn

Tijdelijke pauze. In de zomer van 2020 liep ik de 529km van de Zwitserse Rijn. Een kapotte tent en een gebrek aan motivatie maakten dat ik mijn project tijdelijk stopte. Ik ben van plan in ettappes door te lopen.

Dashboard

Laatste update: 25 juli 2020

Kilometers gelopen

Dagen onderweg

%

Voortgang

De oevers van de Rijn

Zittend op de Waalkade tussen twee bruggen in, laat ik mijn gedachten met de rivier mee stromen. Soms ruig kolkend en tegen de muur klotsend, dan weer rustig en gelaten kabbelend in de zon die onder de donkere regenwolken door op mijn gezicht schijnt. Het zijn allemaal contrasten. De natuur aan de overkant, de stad in mijn rug. De gehaastheid op de weg in de spits, de gemoedelijkheid in mijn hoofd. Hoeveel contrast kun je in één ogenblik ervaren? Aan de rivier kan het allemaal.

Al mijn hele leven woon ik langs of in de buurt van een rivier. In mijn vroege jeugd stroomde de Rijn door onze achtertuin. Later was het de IJssel waar ik zomers in zwom en nu, sinds een jaar of tien is het de Waal die als een soort stille getuige van mijn leven optreedt. Hoewel dit water al 31 jaar altijd in mijn nabijheid was, realiseerde ik pas kort geleden dat alle drie deze rivieren een kilometer van het punt waar ik nu zit nog dezelfde zijn. Ze zijn hetzelfde water. En hoewel ze hard stromen en dus continu ‘nieuw’ zijn, voelt het alsof ze al mijn herinneringen voor me bewaren. Ik hoef maar te gaan zitten en die herinneringen komen boven. Soms één voor één, alsof de schepen ze meebrengen, soms blijven ze elkaar eindeloos opvolgen, als een goederentrein die over de brug dendert, de ene herinnering roept een andere op en daarop volgt weer een nieuwe. Ik laat me gewillig meeslepen in de film van mijn herinneringen en kijk met andere ogen naar toen.

Hoe anders is het als ik loop langs dit water. Dan waait de wind door mijn haar en luister ik naar het ritmische stappen van mijn voeten. Op dat moment komen er geen herinneringen aan vroeg op. Op dat moment máák ik ze en vertrouw ze toe aan het water om ze later, ergens zittend op de oever weer terug te krijgen. Ik ben gehecht geraakt aan dit water, mijn trouwe metgezel tijdens vele reizen en wandelingen. Het koelde mijn voeten toen ik niet meer kon en nam mijn tranen in zich op terwijl het me gemoedelijk toesprak. Het water dat steeds nieuw maar toch altijd eeuwig aanwezig is.

Als de Waal uit het zicht is, stroomt de verbeelding. ‘Nee’, denk ik onwillekeurig.

‘Als de Waal in het zicht is, stroomt de verbeelding.’

Het plan

In de zomer van 2020 ga ik het water dat mij zo goed kent proberen te doorgronden. Het water was er toen ik geboren werd. Dit jaar ga ik haar geboren zien worden in de Zwitserse Alpen en volg ik haar levensloop totdat ze uiteindelijk opgaat in de grote zee, vanwaar haar leven weer opnieuw begint.

Samen met Marit volg ik de Rijn vanaf haar oorsprong in de Zwitserse Alpen, om na 3 weken afscheid van Marit te nemen en alleen verder te lopen. Mijn zomervakantie is niet lang genoeg om de rivier in haar voltallige lengte lopen. De route vanaf de Tomassee naar de Duits-Nederlandse grens is 1380 kilometer. Zelfs dat zal ik in de 37 dagen die ik vakantie heb niet redden. Misschien sla ik stukken over, misschien loop ik in de herfstvakantie verder. Ik gun mezelf de vrijheid dat onderweg te bepalen.

Verhalen onderweg