De lange weg naar de PCT; Corona

23-12-2021

Aantal dagen onderweg

  • Totale voortgang 0% 0%

Totaal aantal kilometers

De lange weg naar de PCT; Corona

Toen ik mijn verlof aanvroeg in november 2020 plaatste ik daar de volgende kanttekening bij: ‘’De aanwezigheid van het Coronavirus maakt de zaken wat gecompliceerder dan we graag zouden willen. Momenteel is de Amerikaanse grens gesloten voor toerisme. Eind december wordt dat presidentieel decreet herzien. De organisatie die de startbewijzen (permits) voor de tocht uitgeeft, kondigt op 15 januari aan hoe het seizoen van 2021 eruit gaat zien en of ze het veilig genoeg achten startbewijzen uit te geven. Dat betekent dat ik pas na 15 januari weet of ons plan definitief doorgang kan vinden.’’

Uiteindelijk besloot de PCTA (Pacific Crest Trail Association) voor 2021 toch permits uit te geven. De eerste barrière was verdwenen. Op 20 januari werd Joe Biden geïnaugureerd als nieuwe president van de VS. Hij had een stevig plan om Covid terug te dringen maar wij hadden ondertussen ook de hoop dat hij wel de grenzen weer open zou stellen voor internationale reizigers. Na veel gezoek bleek dat de grenzen niet helemaal dichtzaten, maar dat we niet direct vanuit een Schengenland naar de VS konden reizen. Dat viel op te lossen door een dag of 10 in een ander land te verblijven alvorens door te vliegen naar de VS.

Enige wat we nodig hadden was een B-visum waarmee we 180 aaneengesloten in Amerika mochten verblijven. De normale ESTA-visa kunnen online aangevraagd worden maar geven maar recht op een verblijf van maximaal 90 dagen aaneengesloten. Te kort voor een wandeling van 4200 kilometer. De B-visa dienen op een ambassade aangevraagd te worden, maar die bleken allemaal dicht. In Amsterdam was het onmogelijk een afspraak te plannen. In Parijs konden we op 28 april pas terecht. Dat was te laat om de tocht zoals we die gepland had te lopen. We besloten in te zetten op een zogenaamde SOBO (south bound) tocht. Dan zouden we niet in Mexico vertrekken, maar in Canada en naar het zuiden lopen. Ondertussen kregen we berichten van andere Nederlanders wie het gelukt was te starten aan de tocht. Het gaf ons weer een klein beetje hoop.

Op 23 maart kregen de mail: ‘’The appointment(s) at the Consular Section Paris for the following applicant(s) were cancelled.’’ We zagen onze laatste hoop om in 2021 de PCT te lopen in rook op gaan. Natuurlijk planden we meteen een nieuwe afspraak (op 26 november), maar het zou hoe dan ook te laat zijn om dat jaar nog op pad te kunnen. Alle plannen gingen de ijskast in en verloven trokken we in. We zouden het nóg een jaar uitstellen.

Op 23 september kregen weer een mail: ‘’The appointment(s) at the Consular Section Paris for the following applicant(s) were cancelled.’’ Deze keer konden we geen nieuwe afspraak maken. Ja, pas in juli 2022, veel te laat. We wilden niet meer uitstellen. Het moest in 2022 gebeuren, en anders maar niet. We zochten alternatieve routes en reizen, maar niets bracht hetzelfde enthousiasme als de PCT. We besloten een ESTA aan te vragen en in ieder geval 90 dagen de PCT te gaan lopen. We zouden er een dan een maandje rondreizen door Canada aan vast plakken. Het was meer dan niets en opnieuw vroeg ik verlof aan. Tussen de meivakantie en de zomervakantie van 2022. Toen we eenmaal de bittere pil geslikt hadden konden we ons eigenlijk prima vinden in het nieuwe plan.

Verhalen van onderweg