Voor ons is het allang duidelijk; In 2021 lopen we de PCT. Dat hebben we lang geleden als een wild idee een soort van besloten en die beslissing wordt met de dag zekerder in mijn hoofd. Langzaam maar zeker gaat alles in het teken van voorbereiding staan. Op de fiets naar het werk? Voorbereiding op de PCT, zeker als het regent. Sporten als je eigenlijk geen zin hebt en moe bent; voorbereiding op de PCT. Aandrang tot het kopen van nieuw spullen? Onzin, straks hebben we niks. Dat zie ik als een soort fysieke voorbereiding. Maar de mentale voorbereiding is ook in volle gang. Maar daar voel ik nog niet zoveel vrijheid.

Het voelt steeds zwaarder om ons plan geheim te houden. Dat hoeft eigenlijk alleen maar voor onze collega’s en werkgevers. De rest van de mensen om ons heen weet het allang. In het onderwijs worden plannen lang van te voren gemaakt, want ieder jaar is eigenlijk hetzelfde liedje. In februari/ maart worden er al plannen gemaakt voor het volgende schooljaar en dat schooljaar zal ik waarschijnlijk niet helemaal meer afmaken. Steeds als dat onderwerp ter sprake komt moet ik op mijn lippen bijten. Ik wil graag ontwikkelen en vooruit kijken. Maar met de PCT op komst voelt dat allemaal een beetje overbodig.

Het brengt me in een beetje een meewarige positie. Alsof het afscheid al begonnen is, maar ik het niemand kan vertellen. Het is een fijne positie, want het geeft me wat afstand en daarmee wat meer onbevangenheid. Tegelijkertijd wil ik graag betrokken zijn. Ik luister de laatste tijd veel naar muziek van Mike Posner. Een Amerikaanse singersongwriter die een enorme transformatie heeft doorgemaakt. Hij schreef nummers voor bekende artiesten en verdiende daar miljoenen mee. Onlangs liep hij door Amerika van Oost naar West en nu schrijft hij kleine akoestische nummers, diep doorspekt van zelfinzicht en misschien nog wel mooier, twijfel. De zoektocht naar wie hij eigenlijk is verwoordt hij prachtig in zijn nummers. Wat je ook bereikt hebt, die zoektocht zal nooit stoppen.

‘’How do I become who I wanna be while still remaining myself?’’ zingt hij in zijn nummer Stuck in the middle. Het raakt me. Ook ik ben steeds op zoek naar wie ik eigenlijk ben. Maar hoe doe ik dat, zonder mezelf uit het oog te verliezen? Kun je zoeken naar jezelf en tegelijkertijd jezelf blijven?

‘’Every two years I like to shatter the definition I made for myself.’’ Zegt hij ergens. Het is een uitspraak die me diep raakt. Wie ben ik? Wie ben ik als ik niet meer ben wie ik de afgelopen paar jaar was? Ik ben nu docent. Ik ben niet de perfecte docent, maar ik ben een docent. Wil ik dat de rest van mijn leven blijven? Wil ik blijven streven naar die perfectie, wetende dat ik dat nooit zal bereiken? Of wil ik wat anders van mijn leven maken? En als ik dat dan ben, wat doe ik daarna? Allemaal vragen die me bezighouden. Het antwoord zal me onderweg waarschijnlijk wel ergens duidelijk worden.