Een jaar te gaan nog. Dan zijn we wellicht al onderweg naar Amerika, of al aan het lopen. Gekke gedachte. Aan de ene kant klinkt het nog heel ver weg, aan de andere kant, met alle maatregelen door het coronavirus is het maar te hopen dat alle beperkingen volgend jaar weer over zijn. Alle wandelaars die dit jaar zouden gaan hebben hun tocht moeten afblazen. De PCT is gesloten. Het lijkt me verschrikkelijk een tocht ze maanden of jaren naar uitgekeken hebben kan niet door gaan.

Wij hebben gelukkig nog even respijt. Ik ben druk met de oefeningen die ik van de fysiotherapeut en de osteopaat heb gekregen. Sinds lange tijd heb ik last van mijn knieën tijdens het wandelen en hardlopen. Dat laatste heb ik al een jaar niet meer gedaan en mis ik niet echt. Zonder te kunnen wandelen houd ik het niet lang vol. Vorig week hebben Marit en ik in voorbereiding op de vierdaagse 40 kilometer gelopen. Natuurlijk waren we allebei moe na afloop, maar mijn knieën hebben het goed gehouden. Dat geeft hoop. Met de PCT in het vooruitzicht ben ik super gemotiveerd mijn oefeningen te doen. Het lijkt aan alles veel meer diepgang en nut te geven. Ik weet waar ik het voor doe.

We zijn stiekem ook al inkopen aan het doen voor de tocht. Nieuwe rugzakken uitzoeken, jassen uitproberen en overstappen op lichtere schoenen. Vreemd om dat zo lang van te voren te doen, maar ik weet hoe belangrijk het is je spullen te kennen en te weten wat werkt en wat niet. Doel is om het basisgewicht van onze rugzakken (gewicht zonder eten en water) onder de 8 kilo te houden. Met water en eten zou dan kunnen oplopen tot 12, maar dat is nog altijd veel en veel minder dan de 20 kilo waarmee ik naar Istanbul liep. Tegelijkertijd willen we het aantal nieuwe spullen dat we kopen ook beperkt houden. We hebben al best veel, en het is zonde dat niet te gebruiken.

De komende weken proberen we een paar weekendtochten te plannen zodat we alles alvast een beetje kunnen testen voor we in het voorjaar langere tijd op pad gaan en in de zomer Engeland in de breedte oversteken.